Mér finnst þessi staður vera orðinn alveg kófsveittur þannig að ég hef ákveðið að flytja mig um set. Ég kem til með að sakna allra óteljandi kosta og fídusa sem blog central hefur upp á að bjóða...eins og til dæmis gestabókar.

Verið velkomin á imsohipyourgrannybrokeme.blogspot.com

innflutningsgjafir vel þegnar í formi peningagjafa.

Og bles.

Upp á síðkastið hefur fólk mikið verið að grufla í innflytjendamálum, sem er vægast sagt eitt stórt Pandórubox. Frjálslyndi flokkurinn er að sanka að sér fylgi út á að hafa tekið upp ákveðna stefnu í innflytjendamálum og sumir fara mikinn í að tjá sig um “helvítis innflytjendur sem stela af okkur vinnunni og vilja ekki læra tungumálið”, taka þó fram að þeir séu ekki rasistar um leið og þeir bera fávisku sína á borð.

 

Eitt er það atriði sem er mjög þarft að leiðrétta í allri þessari umræðu og það er hin frjálslega meðferð sem orðið “rasismi” fær í þessu öllu saman. Stjórnmálamenn, frétta- og blaðamenn nota orðið óspart án þess að gera sér grein fyrir að það er klárlega verið að nota mjög rangt orð fyrir þá meiningu sem er lögð í það. Rasisti er sá sem aðhyllist þá kenningu að mannfólkið skiptist í kynþætti og að munur sé á hverjum kynþætti hvað varðar útlit og eiginleika. Sá sem aðhyllist rasisma er ekki endilega að gera upp á milli kynþátta í þeim skilningi að annar sé æðri eða betri en hinn eða að fólk af ákveðnum uppruna sé á einhvern hátt lakara en annað. Xenophobia er annað mál, og það er málið sem öll þessi umræða snýst um. Xenophobia er útlendingafælni, (xenos = ókunnugur, útlendur og phobos = fælni) nokkuð sem virðist hrjá ansi marga hér á landi.

 

Íslenska er drulluerfitt tungumál og meðan ríkið eyðir ekki meiri pening í að kenna innflytjendum íslensku þá held ég að það sé tæplega grundvöllur fyrir því að vera að baula á þá fyrir “að vilja ekki einu sinni læra málið”. Spurning hvort við myndum frekar grípa til íslenskunnar í okkar eigin hópi ef við værum stödd saman úti á Tælandi eða í Póllandi. Og auðvitað rottar fólk sig saman og heldur hópinn. Það er bara mannlegt eðli. Íslendingar eru heldur kannski ekki þekktastir fyrir að taka ókunnugum opnum örmum og bjóða þeim heim í kaffi og kruðerí. Það vita allir hvernig Íslendingar í Danmörku halda hópinn til dæmis og ég veit ekki betur en að forfeður þjóðarinnar hafi meira að segja fengið sérstakt klapp á bakið fyrir að halda í íslenska tungu og siði þegar þeir fluttust unnvörpum til Kanada og fleiri staða.

 

Innflytjendur eru ekki að taka af okkur vinnuna. Í haust og vetur hefur þurft að loka fjölmörgum stöðum því það hefur ekki tekist að manna stöður, það er ekki skortur á vinnuframboði. Það hefur tæplega nokkur maður gríðarlegan áhuga á að yfirgefa heimalandið sitt nema fyrir þær sakir að ástandið þar sé ekki upp á marga fiska. Kannski líka vert að hugsa um það áður en fólk fer að bölva innflytjendum.

 

Ég komst í smá jólaskap áðan. Og nei, það var ekki við það að fara í Kringluna og sjá pungsveitta, stressaða og ókurteisa Íslendinga að versla jólagjafir. Það var þegar litli Kínamann á Nings brosti og sagði: “Tak furer og glejjileg joul.”

 

“Is there a time for different colours, different names you find it hard to spell...”

U2 – Miss Sarajevo

 

Og bles.

Af prentsmiðjuskilatilefni ákvað ég að gerast djörf í morgun og splæsa á mig nuddi eins og fín frú. Og ó my sweet Lord hvað það var gott. Held þetta hafi bara verið með skemmtilegri hálftímum sem ég hef upplifað á ævinni. Skríkti næstum því upp yfir mig af einskærum notalegheitum og var komin að því að spyrja hvort ég mætti taka Shiva – nuddandi Indverjann knáa – með mér heim.

 

 

Seinna kom í ljós að fötlun Shiva litla var heldur betur til góðs þar sem hann varð einn þekktasti nuddarinn í trúarbragðafræði, enda með mun fleiri hendur en gengur og gerist.

 

Annars virðist sem svo að síðasta vígið sé fallið. Lagði leið mína í 10-11 í Lágmúla fyrir skemmstu. Þessi ágæta kjörbúð var áður fyrr smekkfull af sætum, hringlausum gaurum sem voru að kaupa fyrir einn í matinn. Núna eru pör hins vegar búin að taka þennan vettvang yfir eins og velflest annað í heiminum. Oh well, nothing that a good old hand grenade can’t fix. Dujók.

 

Ég er öll að koma til með að svæfa litla frændann minn. Tók að mér að koma honum í rúmið í síðustu viku og það er skemmst frá því að segja að hann grét svo mikið og sárt að ég bara fór pínu að grenja líka. Í kvöld beitti ég hins vegar gríðarlegri tækni á hann, þar sem ég söng bæði Hey Jude og Let it be áður en hann steinsofnaði fljótt og örugglega og svo hefur ekki heyrst múkk í honum síðan, sem er mjög gott.

 

Er farin að halda með fótboltaliði. Hef sagt skilið við stórliðið Darlington, að minnsta kosti þangað til þeir fara að geta eitthvað smá, og hef nú tekið tryggð við skoska liðið Glasgow Rangers sem eru víst svona líka fantagóðir, að ekki sé minnst á skruggusmart.

 

Það kann að koma á óvart að á eftir nóvember kemur desember. Desember þýðir bara eitt – ég fer loksins að fá þetta hérna, sem er mjög gott. Eins gott að velska prjónakonan sé að standa sig.

 

“And when the night is cloudy there is still a light that shines on me, shine until tomorrow, let it be...”

The Beatles - Let it be

 

 

 

Og bles.

Ég legg til að degi íslenskrar tungu verði breytt í dag íslenskra hára. Ég fékk ekki einu sinni að fara í sleik á degi íslenskrar tungu og átti í ofanálagt afar langt samtal á engilsaxneskri tungu, sem þó fór fram í gegnum síma. Hins vegar fékk ég mér tvisvar að borða yfir daginn og í bæði skipti voru hár í matnum mínum. Og það finnst mér algjör viðbjóður.

 

Gaman að segja frá því að mig klígjar alveg jafn mikið við að fá bein í matnum þó svo að líffræðilega sé rökréttari skýring á því heldur en löngum dökkum hárum, annars vegar krulluðu og hins vegar sléttu. Bein eiga hins vegar ekki heima í pastaréttum og heldur ekki í dós með grænum baunum. Það virðast hár hins vegar gera. Blaðið (hræk-tuff) greindi samt frá einu svæsnara tilfelli. Dauðvorkenni Svía nokkrum sem var í rulikhetten að horfa á vídjó með kærustunni og borða súkkulaði og fékk svo bara plástur í súkkulaðinu sínu. Oj bara. Hann varð alveg jevl-brjálaður og hringdi í súkkulaðiverksmiðjuna: “Fo faaaaaanenn! Jog hor foet sjukreplasster í min sjukkolad! Og nu skal jog aldrigg hjuppa jeres hjellvited faaaanen ok röööf sjukkolad igjenn”…get ég ímyndað mér að hann hafi sagt. En ég kann ekki sænsku. Súkkulaðiauðjöfrarnir létu þetta nú ekki á sig fá, sögðu sorry og buðu honum að fá súkkulaðið endurgreitt Oj bara.

 

Annars er ég alvarlega að spá í hvort það væri ekki möguleiki að fá tengda við sig næringu í æð svona fyrir stórhátíðarnar. Þegar ég er að hugsa upp uppskriftir, skrifa um mat, búa til mat eða hugsa um hvernig er flott að stilla upp mat þá er einhvern veginn ofsalega lítið pláss eftir til að langa í mat. Einhverju sinni varð mér þó á að næra mig á Bæjarins bestu um daginn. Þar sem ég stóð í röðinni gekk framhjá manneskja sem ég kannast við og kallaði að hún hefði haldið að matarblaðamenn borðuðu nú ekki pulsur hohoho. Fúk dat. Eins og ég sé bara “Já ætlið þið að fá ykkur pulsu? Ég var reyndar bara að spá í að fá mér foie gras, kryddjurtalegnar risarækjur og parmaskinku á klettasalatsbeði með svartrótarmauki og súrmjólkurfroðu… eða eitthvað annað nasl. Sé ykkur á eftir!” Tæplega.

 

Annars er ég orðin mjög súr í kollinum í dag. Prentskil ekki á morgun heldur hinn gætu spilað eitthvað þar inn í. Ásláttarvillupúkinn þröngvaði sér inn í mjög svo virðulegan tölvupóst sem ég sendi í dag, þar sem ég titlaði mig sem “blaðamaur”. Já já…leiðin liggur upp á við í bransanum. I am now a journalant.

 

“Now I’m a straight-line walker in a black-out room, I push a shopping cart over in an Aztec ruin”

Beck – Nausea

 

Og bles.

Ek finn hjá mér mikla þörf til blöggs. Það er svo margt sem gleður mig bæði heitt og innilega þessa stundina. Aldrei þessu átti ég frekar shitty dag, sem þó batnaði til muna um 5 leytið þegar ég inn gekk í bútík eina við Hverfisgötu og hitti þar fyrir Meistara Megas sem stóð og var að ljósrita af miklum móð. Vona bara að öll þessi snilli sem hefur oltið upp úr honum hafi ekki fæðst með þessum hætti...

 

 

Allavega, kíkti í mína elskulegu Melabúð og keypti kjötfars af einhverjum þrælalmennilegum Víetnama og rammíslenskt kál og rófur til að vega upp á móti alþjóðavæðingunni. Við Sprettur héldum svo á Boðagrandann þar sem fyrirhugaður var einn svaðalegasti þvottadagur síðan skellulús kom upp í Skálholti á ofanverðri 14.öld. Á Boðagrandann komumst við við illan leik sökum óveðurs, eða svona næstum því. Hófst þá almenn flokkun á þvotti sem fram fór á stofugólfinu sökum plássleysis. Þar voru flokkaðar nurlur og sitthvað fleira...mjá. Veit ég þá ekki fyrr en inn geysist þessi líka gullfallegi, ungi og spræki iðnarmaður. Náði nú aldrei almennilega hvað hann var að fara að gera því ég heyrði bara “Hæ, mætti ég aðeins setja spartl...fleh gullfallegur mig langar að klæða þig úr vííííí” og annað í slíkum dúr. Var hann skítugur af vinnu sinni en þó kúl, og dökkur mjög yfirlitum. Komst ég fljótlega að því að þessi ungi maður var eitthvað að spartla stofugluggann. Enn og aftur bölvaði ég því að vera flutt af Boðagrandanum. Þar sem hann stóð og spartlaði af miklum móð reyndi ég í örvæntingu að breiða stóran IKEA poka yfir nærbuxnahrúguna á gólfinu og sparka stóra fitubollu-náttbolnum sem stendur á “Very Sexy” út í horn. Til að þykjast vera merkileg stillti ég mér upp við eldhúsvaskinn og þóttist vera að þurrka upp, milli þess sem ég gaut augunum á Hr. Gull-Spartl sem, skemmtilegt nokk, var með bert á milli þegar hann var að teyja sig. Æji hvað þetta var nú gaman. Hann kemur aftur á morgun. Ég er ekki frá því að ég þurfi að...sækja eitthvað eða eitthvað á Boðagrandann.

 

 

“This is the moon without a tide...”

Yeah Yeah Yeah’s – Gold Lion

 

 

Og bles.

Nú fer sá tími í hönd að þörf gerist á því að finna sér stórhátíðakærasta. Ef byrjað er saman í kringum þennan tíma er ekki loku fyrir það skotið að fá jafnvel eina extra jólagjöf um jólin. Og það er nú ágætt. Um daginn var sagt við mig að ástæðan fyrir því að ég hataði jólin væri sú að ég væri einhleyp og barnlaus. Baaaaaah hömmmbak! Þannig að um þessar mundir hefur verið sett í gang mjög umfangsmikil leit, í samstarfi við Björgunarsveitaflokk Síkátra Skáta, að jólakærasta fyrir Jones.

 

Þetta er nú ekki erfitt ferli. Viðkomandi þarf að vísu að uppfylla nokkur skilyrði. Þau eru sem hér segir:

 

a)      Lúta góðri handleiðslu, þ.e.a.s. vera viljugur að leiða mig og gera það almennilega.  Mjög mikilvægt til dæmis fyrir Þorláksmessukvöld og sitthvað fleira.

b)      Gefa mér flotta jólagjöf. Það er nú kannski ekki til of mikils mælst. Þetta á að vera eitthvað sem kemur mér algjörlega á óvart en er eitthvað sem mig langaði alltaf í en áttaði mig bara ekki á. Ekki of dýrt og ekki of ódýrt. Ekki of ódýrt.

c)      Vera huggulegur við mig ef það skyldi nú vilja svo óheppilega til að ég yrði alltof drukkin á annaníjólumballinu. Fara þá með mig heim af ballinu, búa til samloku handa mér, hlæja mjög góðlátlega að því hvað ég er vitlaus með víni og breiða svo ofan á mig. Vera mér svo til halds og trausts um morguninn ef svo illa skyldi fara að vínsmökkunin væri eitthvað að hafa leiðinleg eftirköst.

d)      Hafa ofan af fyrir mér milli jóla og nýárs því það er ömurlega leiðinlegasti tími ársins. Fara til dæmis með mig í langa göngutúra uppfulla af rómans eða bjóða mér í huggulega helgarferð mér að kostnaðarlausu. Míjámm.

e)      Vera með mér í liði þegar stórfjölskyldan spilar Trivial. Og heilla alla, þar með talið mig, með snöggum tilsvörum og hnyttnum athugasemdum, meðfram því að svara velflestum spurningunum rétt, en þó gæta hógværðar og vera ekki að monta sig af því.

f)        Ekki vera súr þegar ég hætti með honum í kringum 3. janúar. Því mig langar ekkert í alvöru kærasta. Mig vantar bara stórhátíðarkærasta.

 

Ég ætla samt að leyfa mér að vera smá picky. Mig langar ekki í Eyjólf Kristjánsson og “jagshemash!”-hormottuna hans fyrir stórhátíðarkærasta. Hvað er maðurinn að pæla? Sem betur fer er hann samt búinn að raka hana af sér núna en maðurinn var með hana á plötukoverinu sínu. Og þó hann sé búinn að raka hann af núna þá segir þetta bara allt sem segja þarf um geðlægt ásigkomulag mannsins. Einn sem hefur turned to Coo-Cooland eftir “Draumur um Nínu” geðveikina hérna um árið.

 

Umræður eru í gangi um að Jasón verði jólakærastinn minn. Hann er mjöööög spenntur fyrir því eins og gefur að skilja. Ég er svona ennþá að gera þetta upp við mig…

 

“If I told you things I did before, told you how I used to be, would you go along with someone like me…?”

Peter Bjorn & John – Young folks

 

Og bles.

Lítið hefur verið blöggt að undanförnu og er þar annríki mest um að kenna. Vil nota tækifærið og þakka fyrir frábærar viðtökur sem blaðið okkar hefur fengið. Ólýsanlegt að sjá eitthvað sem maður hefur tekið þátt í vera svona vel tekið og það lá við að hin ýkt-röff-töff Jones fengi eitt lítið tár í augað þegar hún fékk fyrsta eintakið í hendurnar. Þetta er svona mini-útgáfan af því að eignast barn held ég.

 

Hérna kemur þess vegna lítill listi yfir my merry mishaps í liðinni viku. Enjoy.

 

• Einhver ljót stofnun sem heitir Vátryggingafélag Íslands tók sig til og setti verðmiða á ástarsorg mína á föstudaginn. Það sáu þeir sér loksins fært að gjöra eftir að ég hafði hringt þangað skadilljón sinnum og beðið þá um að úrskurða um hversu alvarleg meiðsli Hr. Rimaldi væru eftir klessinginn okkar í síðustu viku. Harmur minn eins og hann leggur sig er metinn á 45 þúsund krónur. 45.000. Fjörutíu og fimm þúsund krónur. Fyrir bíl sem hefur eytt með mér sorgum og gleði og ófáum kílómetrum og verkstæðisferðum en alltaf erum við jafnfegin að sjást eftir slíkan aðskilnað. Þetta finnst mér vægast sagt algjört prump og mun taka þetta mál upp á hverjum þeim vettvangi sem ég get troðið því að. Mér er gróflega misboðið. Ég sakna hans en ég hata samt mjög heitt og innilega að vera bíllaus. Þannig að ég keypti mér bíl í gær eftir að sjá fram á að henda mér fram af klettum ef ég þyrfti að eyða annarri viku í strætó úr Breiðholtinu. Ég hef til dæmis aldrei orðið vitni af því að einhver hafi bara hrækt mjög blygðunarlaust í strætó áður. Spes. Ég vil helst ekki hugsa til þess að Hr. Rimaldi fari á haugana og fæ sting í hjartað ef ég hugsa um það. En nýji faraskjótinn minn hefur hlotið nafnið Sprettur af því að hann er með 1600 vél, hvorki meira né minna. Sprettur er myntugrágrænn að lit (já, nei ég er ekki 75 ára) og hlakkar okkur bæði til að taka á sprett á Miklubrautinni við tækifæri. Um klukkan hálfþrjú að nóttu í miðri viku væntanlega. Brúwwwwmm brúwwwwm!!
• Í síðustu viku lagði ég líka leið mína við einn mann í verslun sem heitir því miskunn-sama-samverja-lega nafni “Góði hirðirinn”. Munurinn á “Góða hirðinum” og fensí antíkverslun í 101 er að í inni í Góða hirðinum fær maður að finna kúkalykt líka. Þetta var rosalegt. Fundum samt fullt af fínu dóti og þá má nú segja að tilgangi ferðarinnar hafi verið náð. En lyktin var rosaleg. Það hefur bara einhver tútað allsvaðalega í sig þarna inni. Eitt ungabarn og nokkrir gamlingjar liggja sterklega undir grun.
• Annars er bara allt þreytt að frétta. Kom ágætlega uppgefin heim til mín síðastliðið laugardagskvöld og eyddi kvöldinu heima hjá mér í fyrsta skipti í tæpan mánuð. Var nú reyndar ekki við hestaheilsu en það var samt ósköp notalegt að vera bara heima, kúra undir sæng og horfa á smá Sex and the City. Sem mjög dúbíuslí fór að vera með þýsku tali, sem ekki var hægt að taka af, í miðri seríu. Og þá hætti ég að nenna að horfa. Stupid vídjóleiga. Af Jackie og John F er allt gott að frétta. John F er kominn með bumbu mikla og veit ég ekki hvað það á fyrirstilla. Hann er ábyggilega svona þrefaldur um sig miðjan ef ekki meira. Eina sem mér er að detta í hug er að dítox kúrinn sem ég setti þau á (eehmmm...sem fólst í því að ekki var skipt um vatn og þau þurftu að eta eigin saur, ég hellti samt slatta af fóðurdimsi út í áður en ég fór út) áður en ég fór sjálf í nokkurs konar tox kúr til Edinborgar, hafi eitthvað verið að fokka þeim upp elskunum. Nema það sé kominn einhver fúngí í búrið. Það væri nú leiðinlegt. Eða að John sé óléttur. Það væri nú skemmtilegt.

 

Og ég þoli ekki hvað eitt sms getur ruglað mikið í manni. Takk.Fífl.

 

“Leave me out with the waste this is not what I do. It’s the wrong kind of place to be thinking of you...”

Damien Rice – 9 crimes

 

Og bles.

Hljómar eins og bók eftir Ian Rankin en nei. Komin aftur eftir að hafa lagst í víking til Skotlands í fjóra daga eða svo. Gekk að vísu bara nokkuð slysalaust fyrir sig, ef undanskilið er fimmtudagskvöldið áður en við fórum út.

 

Hr. Rimaldi er slasaðist á leið heim úr vinnu á fimmtudagskvöldinu. Svo mjög að honum er vart hugað líf. Það fór þó betur en á horfðist þar sem ég að ég sjálf og aðrir sluppu við einhver meiðsl að ráði. Fékk samt nettan hnykk en það var sem betur fer ekkert sem slatti af undrameðalinu Voltaren (sem ég ætla by the way að gera að daglegum hluta í mataræði mínu) og jákvæðni gátu ekki lagað. Helvítis djöfull samt. Þegar ég lendi í árekstri á Miklubrautinni þá geri ég það almennilega allavega. 4 bíla árekstur takk fyrir verði þér að góðu. Þannig að Rimaldi er allsvaðalega innkýldur í andlitinu, auk þess sem hann var dældaður og skrapaður á afturendanum. Litla grey. Væntanlega borgar sig ekki að gera við hann þannig að nú er annaðhvort að leggjast í eymd og volæði eða huga að því að kaupa sér annan bíl. I prefer the latter.

 

En Skotland var dýrslegt. Og í staðinn fyrir að leggjast í post-útlandadepressjónu þá verður því öllu snúið upp í uppbyggilega andhverfu sína þar sem það var ótrúlega fínt að komast aðeins í burtu til að hugsa sinn gang og búa til dálitla stefnuskrá fyrir næstu misseri. Og að það skuli bara taka rúma 2 klukkutíma að komast til Edingarðsborgar er algjör snilld. Edinborg hefur allt til að gera mig hamingjusama litla konu; Ótrúlega sæta stráka, ljótar stelpur, einstaklega hagstætt áfengisverð, gríðarlega almennilegt fólk, skemmtilegar búðir, ennþá skemmtilegri hreimur og hinn allsvaðalegi næturklúbbur Espionage sem minnti helst á byrjunaratriðið í Blade. Þetta var snilld. Enda gerði ég allt sem maður á að gera þegar maður tekur sér frí og leggst í víking – át, drakk, versl, kyssr sætr strákr og var glöðr. Og leyfi ég mér að álykta að fyrir mér eigi bara eftir að liggja að taka mér skoskan eða írskan mann. Eða bara bæði. Og pant fá töff eftirnafn. Jones Mulligan. Mrs. Mulligan. Mr. and Mrs. Mulligan. Lord and Lady Mulligan

 

1.tbl. Bístró kemur svo út á fimmtudag. Þannig að nú er um að gera að skondrast út í búð og næla sér í eintak. *pump pump*

 

Setningu helgarinnar á Þóra Björg:

“Össssh…byrjaðir að svíða aftur!” wrahahahaha

 

 

“You’d be on your way to better things, it’s not about your make up or how you try to shape up...”

The Kooks – She Moves In Her Own Way

 

Og bles.

 

Kíkti aðeins upp á Skaga í gær. Var millimeter frá því að fara út í rökræður um hvalveiðar við mág minn elskulegan en nennti því ekki útaf því að ég var með hausverk og plús það er ég bæði orðin langþreytt, langpirruð og langreyð á því að þessir slefandi djöfulsins hálfvitar séu að tala út um rassgatið á sér, mágur minn elskulegur undanskilinn að sjálfsögðu. Prinsipp atriði minn rass. Þetta er svo mikil tímaskekkja að það hálfa væri svo miklu meira en nóg. Öfgarnar eru í báðar áttir og ég er ekki að kaupa það að “ef þeir komast upp með að banna okkur að veiða hvalinn, ætla þeir að banna okkur að veiða þorskinn næst? *tóbaksspýt*” Viðurkenni það engu að síður fúslega að ég studdi hvalveiðar þegar var farið út í þær umræður í Dublin í fyrra. En það var samt aðallega til að vera á móti ungverska erkifíflinu Silas sem ég þoldi ekki. “Wúda jú æslendik pípl wonta me tú shjúta your dog and ít it a?” Uuuuu…kannski ekki alveg sambærilegt dæmi þar sem áðurnefndur Silas hefur væntanlega ekki eytt köldum ungverskum kvöldum fyrir framan sjónvarpið verandi að klóra steypireyð á bak við eyrun.

 

Þetta skýtur allt saman einkar skökku við, sérstaklega í ljósi þess að fyrir alls ekki svo löngu eyddum við skrilljónum í að bjarga einhverri háhyrningómynd með farlama ugga. Téður háhyrningur var að vísu seljabryti af því að hann át einu sinni tvo dósahnífa og lék í bíómynd. En alveg eins og mér fannst fáránlegt að eyða öllum þessum pening í hann finnst mér álíka vitlaust að vera svo að byrja að veiða hvali aftur.

 

Það sem færri vita er að hvalir eru alls ekki fiskar og alls óskyldir þeim því þeir hafa lungu. Hvalir eru í raun hvað skyldastir N-amerískum rauðíkornum og Marigold gúmmíhönskum.

 

“Seeking candy, out of line. Broken knee-kap, velvet spine…”

Whale – Hobo Humpin’ Slobo Babe

 

Og bles.

Ég var svo aðframkomin af súkkulaði- og kökuáti þegar ég kom heim í gær að ég fór í Kaskó (já…við höfum Kaskó í Breiðholtinu) og keypti mér kál og borðaði það bara. Hélt að þessi dagur ætti eiginlega bara aldrei eftir að renna upp eeeeen babbarabamm, ég held ég sé komin með nett ógeð af súkkulaði. Allavega út þessa viku. Ástæðan er fremur einföld. Við erum búin með fyrsta tölublaðið af Bístró, sem er einkar sætt lítið dims. Og já, allt bístró-fólkið er farið að segja “dims” núna múhahaha.

 

Dagarnir undanfarið eru þess vegna búnir að vera ansi litaðir af vinnu og vinnutengdu dótaríi. Ég er t.d. að safna baugum undir augunum og var komin með þrjár hæðir af þeim síðast þegar ég taldi, júwhúw!

 

Fyrir utan allt og allt er allt bara í fínu standi þessa dagana. Held ég þurfi að hugsa eitt og annað upp á nýtt og vinda svolítið ofan af hinu og þessu. Núna ætla ég til dæmis að byrja alla daga á því að telja upp 5 hluti sem ég er þakklát fyrir. Og svo ætla ég út að skokka og taka nokkrar léttar jóga teyjur. Og svo ætla ég að stunda hugleiðslu. Og svo ætla ég að drekka lífrænt, grænt jurtate áður en ég tek strætó í vinnuna til að menga ekki andrúmsloftið og eyða ósonlaginu. Uuuuuhm…nei. Byrja allavega á fyrsta atriðinu og sjá hvernig það gengur. Vil nota þennan vettvang til að biðja venslafólk mitt vinsamlegast um að skjóta mig ef ég kemst upp í það síðasta og dett í þann pakka. Iuck.

 

Allt að verða klárt fyrir a wee trip to Scotland. Held ég þurfi að festa einni tölu á jakkann minn, annars er ég klaritz.

 

Aftur á móti kynntist ég ungum manni um daginn. Ættaður frá framandi slóðum, New Hampshire nánar tiltekið. Og ég er ekki frá því að ég sé bara töluvert hrifin af honum. Og ég er heldur ekki frá því að þetta gæti bara enst eitthvað sway mér þá. Allavega lofa fyrstu kynni ansi góðu svo ekki sé meira sagt.

 

“May no man’s touch ever tame. May no man’s reigns ever chain you. And may no man’s wheight ever defrayed your soul.”

Ray LaMontagne – All the wild horses

 

Og bles.

Djöfull var kalt í morgun. Sá þess vegna þann kost vænstan að bora mér í dúnúlpuna mína þrátt fyrir að vera á einhvern fáránlegan hátt að reyna að fresta því, því þegar maður er komin í dúnúlpuna er opinberlega kominn vetur. Eins og það fresti honum eitthvað að fara ekki í dúnúlpuna og vera að drepast úr kulda. Kíktum á 11na síðasta laugardagskvöld. Ógeðslega gaman og um leið og ég komst heim undir sunnudagsmorguninn skrifaði ég bréf til Benedikts Ratface páfa þar sem ég vænti þess að Gulli í Ósóma verði tekinn í dýrlingatölu - just for being plain groovy. Ætti að vera hægt að koma því við þar sem hann var að splæsa dýrlingatign á einhvern slatta af fólki um daginn sem gerði ekkert eitthvað mikið meira spes. Opna spítala og stúlknaskóla og halda föndurnámskeið fyrir holdsveika…and shite.

 

Þegar ég var farin að tala tungum við Vöffluvagninn um klukkan 5 á sunnudagsmorgninum áttaði ég mig á því að það var kominn tími til að halda heim. Sköttlaði mér mjög gracefully í rúmið og dvaldi þar næstu klukkutímana við illan leik. En sérlega gaman engu að síður. Ætla seint að hætta að dást að því hvað ég get verið innilega ekki lady-like á djamminu. Enda er það skemmtilegt.

 

Annars fékk ég mjög svæsið tilfelli af útþrá í gærkvöldi. Held að það sé afleiðing einhvers konar uppsafnaðs leiða, langra vinnudaga og almenns eirðarleysis. Hjálpaði svosem ekki að konan á efri hæðinni tók sig til og fór að æfa sig á píanóið þegar ég var að fara að sofa. Spilaði bara “Danny Boy” og “Irish Eyes”. Rub it in, why don’t you  Veit voða lítið hvað ég á að gera við mig þessa dagana. Annað en að mæta í vinnuna og reyna að skila mínu þar. Upplyftingin í nú-inu er þessi litli labbi og sú staðreynd að eftir 8 daga er það Glasgow og Edinborg í nokkra daga með Þóru siz. Hlakka mikið til.

 

Barningurinn heldur áfram. Lífið er ekkert flókið. Það eru bara við sem flækjum það.

 

“No romance, no romance, no romance for me...”

Korn – Word Up

 

 

Og bles.

Man ekki hvort ég var búin að minnast á það hvað mér finnst ofboðslega gaman að vera með skrifstofu niðrí bæ per ce. Finnst ekki gaman að keyra ofan úr Breiðholti til að nálgast áðurnefnda skrifstofu en það er eitthvað sérlega sjarmerandi við að að sjá Hallgrímskirkjuturninn út um skrifstofugluggann og geta skokkað út að ná sér í kaffi án mikillar fyrirhafnar. Heimur Hallgrímskirkju er reyndar að opnast fyrir mér um þessar mundir þar sem ég hafði ekki hugmynd um að hringjarinn tæki trylling á öðrum tímum heldur en þeim heila. Lagið “Díngalíng-doíng” hefur fengið mikla spilun upp á hvern dag og einhverju sinni hljómaði íslenskt ættjarðarljóð sem fékk hjartað til að titra. Svo held ég að hann hafi verið að æfa sig með “You sexy thing” á miðvikudaginn. Ánægð með hann.

 

Hringjarinn gaf sér tíma frá stífum æfingum til þess að kíkja í kaffi á Kárastíginn og láta eins og fífl.

 

Annars mun ég nú helga dulitlu plássi í pistli þessum heimsku fólki. Mjahám. Ég hef gaman af heimsku fólki því það er heimsk og mér finnst skemmtilegt að hlægja að því. Ef maður vill spara sér tíma og finna samfélag heimsks fólks þá fer maður inn á minnsirkus. Þar inni fyrir úir og grúir af fábjánum miklum sem nýta plássið til að dreifa heimsku sinni um alnetið. Ég er sérlega hrifin af setningunum , eins konar heilræðum, sem fólk setur upp sem einhvers konar summeringu á lífsgildum sínum og mottóum. Þau eru reyndar flest mjög einsleit og minna á útgangspunkt tilverunnar hjá keppendum í fegurðarsamkeppni Vesturlands eitt árið, sælla minninga, þar sem allar nema ein lögðu mikið upp úr því að “koma fram við aðra eins og þú vilt að aðrir komi fram við þig.” Á minnsirkus er mikið lagt upp úr slíkum mottóum og öðrum viðlíka, t.a.m. “Lifðu lífinu eins og þú vilt” (hmmm...eeeeeee...já) “Breyttu sjálfum þér því þú getur ekki breytt neinum öðrum” (Eeeeeh mjá...anything else?) “Hver er ég? Ég er bara ég!” (sweet son of a mother...) “Lifðu lífinu lifandi” (fúndamental staðreyndavilla í þessu but nevermind you feckin’ bastard) og svo mætti lengi, lengi, lengi telja. Þetta væri allt saman gott og blessað ef eitthvað ef þessu væri fyndið. En það er það ekki. Einhverju sinni tosaðist dulítið í annað munnvikið á mér en annað ekki. Og þar með hefur tilgangur þessa netsamfélags – sem er naturlich að skemmta mér – brugðist. Fjöldinn af þessu öllu þessu óskemmtilega fólki er mér eftir sem áður dulítið áhyggjuefni. You could choke a dozen donkeys on that...

 

Engu að síður ætla ég að hrista á mér rassinn í kvöld og heilsa upp á miðbæinn í rigningunni. Fer á mína tvo staði í réttri röð, gáskafull mjög. Úje.

 

“Life is white and I am black, Jesus and his lawyer are coming back. Oh my darling will you be here before I sputter out?”

Eels – Novocaine for the soul

 

Og bles.

Sló persónulegt svefnmet fyrr í vikunni. 15 tímar. Til hamingju með það Jones, já þakka þér fyrir. Í kjölfarið ákvað ég breyta frá fyrri lífsháttum og fara að lifa mun heilsusamlegra lífi. Drekka prótínsjeik og borða sushi...and that sort of shite.

 

Ætla einnig að taka upp jákvætt hugarfar þar sem gárungar slá því gjarnan fram í kæruleysi að það hafi uppbyggileg áhrif á geðheilbrigði. Og svona þetta helst, reyna að borða reglulegar...drekka aðeins minna reglulegar og tadaaah fara að hreyfa sig eitthvað. Ekki nóg með það heldur gerði ég mjög svo snyrtilegt og vel upp sett Excel-skjal í gærkvöldi þar sem ég geri kostnaðar- og ábatagreiningu meðal annars á því að vera á lausu vs. að vera ekki á lausu. Eftir mjög svo vel útreiknaða niðurstöðu (guð blessi Aðferðafræði I, II og III) komst ég að því að ég er bara á splendid stað í lífinu þessa dagana. Meðal þess sem var velt upp sem kostur þess að vera ein var:

 

Matur og matmálstímar

Kostur: Þú getur étið heilan bundercupp af hráu kökudeigi eða 3-pack af lindubuffi í kvöldmat án þess að neinn segi neitt eða sé að væla yfir því að það sé ekki eldað.

Galli: Það er enginn til að heimlich-menúvera þig ef kvöldmaturinn hrekkur oní þig.

 

 

Morgunknús

1-0. Pælið í því.

 

Lexía dagsins: Lærði að borða með prjónum. Borðaði meira að segja sushi með prjónum í dag þannig að ég er öll að koma til í þeim málum líka. Finnst það allavega ekki vera lengur á bragðið eins og að sjúga blauta borðtusku. Sem er gott.

 

“The clouds drifting through the blinds, a half a million thoughts are flowing through my mind...”

Thievery Corporation – Lebanese Blonde

 

Og bles.

Vofeiflegir atburðir hafa átt sér stað. Ég er orðin svo átakanlega og með eindæmum meyr að það nær eiginlega engri átt lengur. Nú get ég ekki tengt þetta við einhvers konar sveiflur í mormónastarfsemi eða öðru, ég er bara almennt orðin one, big, cuddly softy. Og það er ekki gott. Því það er ekkert að, allavega ekkert til að vera að grenja yfir.

 

Ég fór að byrja að hafa verulegar áhyggjur eftir að ég komst að því, mjög óvænt, að ég næði stöð2. Og þar af leiðandi Opruh. Komst við, við það að fylgjast með tveimur þáttum. Það voru samt alveg mökk átakanleg mál til umræðu - vændi og fátækt - sem eru alveg mál til að gráta yfir. En þetta reyndist aðeins vera toppurinn á ísjakanum því Opruh-þættirnir virtust aðeins vera tárakirtla-teaserar fyrir það sem átti eftir að koma á næstu dögum. Ég grenja bara útaf öllu eitthvað. Heyrði lag með James Blunt-kryppildinu í búð í dag, sem reyndar minnir mig á ákveðinn hlut en það er engin afsökun, og það kom alveg eitt tár. Útí búð. Ekki töff.

 

Ástandið náði samt hámarki í gærkvöldi þegar ég kom mér mjög smekklega fyrir eftir að hafa eytt megninu af deginum í að þykjast vera að taka til og eitthvað álíka uppbyggilegt. Tók mér tvær dvd – The Wedding date (again, yes) og Girl, Interrupted. Hvorttveggja prýðismyndir, sérstaklega sú fyrrnefnda. Það upplýsist hér með að ég fór alveg heavy að grenja í restina á myndinni. Jámm, takk fyrir takk. Og ekki batnaði það þegar maður að nafni Michael Bublé – sem mér finnst almennt leiðinlegur -  hóf upp raust sína í restina. Djö...

 

Ég er samt ekkert búin að tapa fyndnabeininu. Mér finnst til dæmis bara fyndið hvað ég grenja mikið. Og svo finnst mér þetta líka alveg heavy fyndið. Og quote dagsins finnst mér líka mjög fyndið:

 

“Við fórum á gæsaskytterí í morgun. Og ég skaut eina í rassgatið. That’s about it”

Siggi “killah bee” bró

 

“May be surrounded by a million people, I still feel all alone...”

Michael “væli” Bublé - Home

 

Og bles.

Í morgun þurfti ég ekki að vakna snemma. Gerði þess vegna allar ráðstafanir til að sofa vel og lengi út og gera eiginlega ekki rassgat fram undir hádegi eða svo. But noooo...glaðvaknaði klukkan sjö í morgun eins og eitthvað fífl. Og ég á það meðal annars að þakka slefandi hálfvitanum sem ber út Blaðið. Nú hefði ég ekki giskað á að blaðaútburður væri verk sem þyrfti að vinna með háum desibilum en raunin virðist vera önnur. Af þessum ástæðum og öðrum finnst mér Blaðið ekki vera merkilegur pappír. Myndi ekki einu sinni skeina mér á því. Eða jú kannski.

 

Annars fórum við í Hafnarfjörðinn í gær í fyrsta skipti í fáránlega langan tíma. Ari “litli” að verða 1 árs, skríður vel yfir leyfilegum hámarkshraða og heimtar bláber að borða. Var að skoða póstinn sem þau sendu mér út í fyrra um að hann væri fæddur. Þetta er alltof fljótt að líða.

Og svo á þessi litli herramaður, Nökkvi Zundman Snorrason, 8 mánaða afmæli í dag...

 

Tilkynningar dagsins eru tvær. Í morgun komst ég í gallabuxur sem ég hef ekki komist í bara alveg þónokkuð lengi. Þennan góða árangur þakka ég óhóflegri kaffidrykkju, stressi og smávægilegum veikindum. Ég er alsæl með þennan góða árangur og tel óhætt að mæla með þessari aðferð við hvern sem er. Og *taddarataaaaamm* í gær fór Bístró vefurinn okkar formlega í loftið. Fyrsta blaðið kemur svo út um mánaðarmótin...bíðið spennt. Og ég meina það.

 

Dreymdi alveg ofsalega raunverulegan draum í nótt. Þoli ekki þegar svoleiðis gerist því þá er maður allar í keng eitthvað þegar maður vaknar og þarf alveg góðan klukkutíma í jöfnun. Spes...í ljósi þess að það er að verða komið eitt ár frá því að eitt og annað gerðist. 

 

“Do you know you made me cry...do you know you made me die? And the thing that gets to me is you’ll never really see...”

The Cranberries – Animal instinct

 

Og bles.